ტარიელ მჭედლურის ხსოვნას

მზე ხო მზე არი, ელვარე,
რიჟრაჟის მოსვლას მოჰყვება,
შუქმფენი, სახემცინარი
ცარგვალზე მიდგებ-მოდგება.
მაგრამ ხანდახან ისიცა
ბინდისფრად შაიმოსება,
ნისლებს წაიფენს მკერდზედა,
როცა კაი ყმა მოკვდება.
სოფელი ბრიყვებს დარჩება,
სიავით დაგვაღონებენ,
მტერთაც ის უნდა, კაი ყმის
სიკვდილს თ გაიგონებენ.
დამრცალთა უპატრონოდა
მოვლენ და დაგვიმონებენ.
ღმერთო, არ მაჰკლა კაი ყმა,
სიცოცხლემაუწყინარი,
ვეღარას არგებს მამულსა
სიკვდილის ძალით მძინარი.
ნუმც ვნახო დედა კარგისა
თვალზე ცრემლცამამდინარი,
დრეებს ჩამოლევს ტანჯვითა
შვილის საფლავზე მტირალი.