მარალმა მთებმა გამზარდეს
მართვეი შევარდნისაო,
მეტყოდა ძილისპირულსა
ცელქი ნიავი მთისაო.
მკერდში ჩამიდვეს გულადა
ნატეხი სალი კლდისაო,
აიმით მეთავისება
სამშობლო არწივისაო.
აჰყვება მთების ნიავსა
ყვირილი ხარ-ირმისაო,
სადა ხარ, ჩემო ლამაზო,
ყვავილო ედემისაო?
თუ უშენობამ არ მამკლა
ტყვია ვერ მამკლავს მტრისაო.
წახვალ და დაიბინდება
ლაჟვარდი ლურჯი ცისაო,
ჩავლენ და აღარ ამოვლენ,
სხივნი ქრებიან მზისაო.