სოფლად

კვლავ ბრმავდებიან მწუხრზე ჩიტები,

მსხლის ყვავილები აცვივა ღობეს,

კლავიშებზე რომ კენკავ თითებით

რახმანინოვის დამარცვლულ გრძნობებს.

ჩუმად!... ნურაფერს ნუ მთხოვ დღეიდან,

_ საკმარისია? _ ამ ერთხელ თუ ვთქვი.

გაჭედილია ჩემი ფლეიტა,

დახარბებული მაისის სუნთქვით.

ჩუმად!... საცაა ამოვა მთვარე,

მწვანე ტყეები გრძნეულად დუმან,

საცაა ბინდი ამიხვევს თვალებს,

ჩუმად! ჩუმად.