სულს მიწეწავს სინანულის განცდა:
არაფერში აღარ არის შველა.
ბრბომ უსახურ, უსულგულო კაცთა -
ჯერ გამრიყა... მერე გადამთელა...
გულში დარდი ჩაძირულა მძიმე,
გარეთ ისევ უსაშველოდ ბარდნის...
მაინც მჯერა: გამოჩნდება ვინმე,
ვინც გამიწევს თანადგომას ნამდვილს!!!