ამ დილით კაბებს ვერც მზის შუქით სავსე ღრუბლები დასძლევენ და
ვერც ქალი სასწრაფო დახმარების მანქანაში,
წითელი გული ხალათზე რომ აუყვავდა გამაოგნებლად -

ძღვენი, ძღვენი სიყვარულისა,
თავისთავადი, ზეცისგან არ
გამოთხოვილი -

უფერულად და ცეცხლოვნად
ნახშირორჟანგს რომ უშვებს, თვალები
შლაპების ქვეშ რომ ჩაუცხრია, ჩაუმალია.

ო, ღმერთო ჩემო, მითხარი, ვინ ვარ,
თუკი უნდა გაჰკიოდნენ ნაგვიანევი ეს პირები
ყინვის ტყეში, აისზე ლურჯი ღიღილოების.