მოპოვებულო ბედნიერებავ!
ო, რა ხშირად შენი გულისთვის
დავდივართ ჩვენ
ალესილ დანის პირზე!
ჩვენი თვალებისთვის -
შენ შუქურა ხარ ღამეში მოციმციმე,
ფეხებისთვის -
ყინული ხარ,
რომელიც ყოველ წამს მზადაა ჩატყდეს და ჩაგვიტანოს.
შენ ვერასოდეს ვერ შეგწვდება ის,
ვისთვისაც ყველაზე ძვირფასი ხარ
და სანატრელი.
და როდესაც შენ
ჩვენთა სულთა შეღამებაში
იძირები, ვითარცა მზე -
შენ აცისკროვნებ მათ,
როგორც განთიადის სხივი
ფრინველთა ბუდეებს...
მაგრამ ყოველივე ეს
არარაობაა
იმ ბავშვის ცრემლთან შედარებით,
რომლის ბურთი
მდინარემ გაიტაცა.