ღამე

გარეთ დარჩენილ ვარსკვლავებს ვფიცავ,

შენს გვერდით ქრება დარდი, ნაღველი,

მაგრამ შემოდის გულში ზრიალით,

ავსულთა ეჭვი, ბევრის მნახველი.

რა სიბნელეა?! თითქოს დაყრუვდა

კიდეც ყოველი ხე და კედელი,

ვინ იცის როდის დარეკავს კარზე,

ჩემი და შენი ბედის მჭედელი?!