ფხოვის ცას თენების მთვარე,

თვალს, როგორც ცრემლი, ჰკიდია,

ხოშარისაკენ ნისლები

მოტირლებივით მიდიან,

აქეთ ნისლში წევს სანათა,

იქით ჩაშლილა მინდია,

გოგოლაურთას მზე როა,

ბინდაურთაში ბინდია.

ხან პატარაა საწუთრო,

ხან უსაშველოდ დიდია...