უთქმელს რა ვუყო,

თორემ ნათქვამი გზას და

სამართალს იპოვნის თავად,

უთქმელი ლექსი მაფორიაქებს,

მისმა ლოდინმა გამხადა ავად.

არ გამანება არაფრით თავი,

არც მიმიკარა _ არა და არა!ხან ნაწვიმარ ცას მიელაციცა,

ხან ქარის ხმაზე გადაიხარა.

დაუსხლტა ბაგეს, დაუსხლტა კალამს

და თავის სახელს არავის უმხელს,

რაც რომ ნაღდია, მალავს და ჩქმალავს,

ვინ მიპასუხებს: _ რა ვუყო უთქმელს?!

უჰ, სასტიკია! მხოლოდ მან იცის

ყველა სიმართლის თავი და ბოლო,

მე _ უნდა ვიგრძნო, ვიხილო, ვიცნო

და სიტყვას გულიც ამოვაყოლო _

პწკარებად უნდა ჩამოვილიო

და საყვედურსაც ვერა ვბედავდე

იმ უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე,

იმ უკანასკნელ გულისფეთქვამდე.

და მხოლოდ ერთხელ დამენახვება,

რას ვიზამ, ესეც ბედისწერაა,

უთქმელი ლექსი განწირულ გემის

მამაც კაპიტნის ბოლო მზერაა.