საინგილოდან

მიშველე, დედავ, ვერ ვიგუებ სხვის ადათს ძიძად,

ტკბილ-მშობლიური შენი ნანა მოაკლდა სმენას,

გულს მგლეჯენ, ქართულს მავიწყებენ ენას და რწმენას,

მიშველე, დედავ, დაიხსენი ეს ცა და მიწა...

მაგ მადლიანი ძუძუების რძითა და ხსენით –

გაზრდილი, თუმცა აწ უმწეო, ვით აკვნის ბალღი,

მიხსენი, ისევ გამძლე სისხლით ამივსე ძარღვი,

ძუძუნათელო, მენატრება ალერსი შენი!