სულში წარსული სევდად რიალებს

და ცრემლი ბრწყინავს თვალთა გუგებში,

რა ცოტა გვყოფნის ადამიანებს,

მაგრამ სად არის ხსნა და ნუგეში?

ამაყი სული კვლავ ცისკენ ილტვის,

ტკივილით მავსებს სევდიან პოეტს. . .

მე წუთისოფლის სტუმარი ვიყავ

და ჩემს სიცოცხლეს ლექსებად ვტოვებ.