ტექსტი კვლავ გაზაფხული წიკლაური ხვთისო იმშრალებს თოვლის ცრემლს იალაღი,იხსენებს:შარშან როგორ ჰყვაოდა, _მზე გაიბადრა უცებ,ბალახიაღდგა საკუთარ სასაფლაოდან.