ბალახი

სად არ ვთიბეთ და ვმარგლეთ ბალახი, –

ზღუდე ვუმაგრეთ სიცოცხლის ადგილს,

შემოვაფლითეთ მთებს ყაბალახი

და ნაფლეთები ზვინებად დავდგით.

ცეცხლით ჩავახშეთ შამბის ყაყანი,

რომ აწვებოდა კედლებს და შუკებს...

შევყარეთ დიდი ლხინის მაყარი, –

ბნელი დავაფრთხეთ კაშკაშა შუქით.

მაგრამ ის, მაინც,

სავალს საჩვენოს,

შეუჩერებლად, დღისით და ღამით,

ფარავს ნელ-ნელა

და ჩვენს გარშემო

მოისმის მისი ჯიუტი ჩქამი...

ცელები ვცვითეთ,

წლები დავხურეთ

შამბნართან ომში,

მაგრამ ჯიუტად

მოიწევს ის...

და სხვა გაზაფხულებს

ჩვენი არყოფნის ამბავს მიუტანს.