ფიქრი

რა უნდა იყოს ფიქრზე თამამი, –

ზესკნელ-ქვესკნელის ძალუძს შეღება.

მე ვფიქრობ ახლა, მე ვფიქრობ ახლა

და ვგრძნობ ვიღაცის ფიქრის შეხებას, –

ფიქრის შეხებას, ფიქრის შეხებას

თითქოს ყორანმა ავად შეჰყეფა.

ასე ადვილად ვინ გადალახოს

დრო-ჟამი ანდა სივრცე უვალი,

მიჩხრიკ-მოჩხრიკოს საუკუნენი, –

ტროა... ლაზიკა... თებე... თუბალი...

სხვა არაფერი არ მეგულება,

ფიქრო, შენსავით თავისუფალი.

ხან უცნობ მხარეს გადიხვეწები,

უდაბნოს აქცევ სამოთხის ბაღად,

აშენებ, ანგრევ, იკვლევ, მიელტვი,

ხან გაბოგინებს მოგონებაღა.

სად არის მიწა, – არ გადალახო,

სად არის წყალი, – არ გადასცურო...

ვინ გსურს სიმაღლით გააამაყო,

ვინ გსურს დაღუპო, ფიქრო მაცდურო?

ო, ბედნიერთა ლაღო მეგზურო,

ოი, ნუგეშო არასმქონეთა...

ეს ვისი ფიქრი მიახლოვდება,

ვით დედამიწას უცხო კომეტა?!