ვზივარ მე შერკინებულ სიბნელის შმორში, 
საკანში აღზრდილი არწივი ნორჩი, 
ჩემი ამხანაგი ზის ფრთების რხევით 
და ლეშით ერთობა სარკმელის ქვევით. 

გაძიძგნის საკვებს და უცქერის სარკმელს, 
ნამდვილად მიმიხვდა სულიერ სათქმელს; 
მიცქერს და ძახილით ირხევა არე 
სურს გამაგებინოს: ”გავფრინდეთ ბარემ”. 

”ჩვენ ვართ ფრინველები; გავშალოთ ფრთები, 
ხომ ხედავ ღრუბლებში გამოჩნდნენ მთები, 
გავფრინდეთ ზღვისკენ და ლაჟვარდის ფერთან, 
სად მე და ნიავი ვსეირნობდთ ერთად”. . .

1822