მიწიდან ისევ ამოდის ია,
ტყე აუვსიათ სიმღერით ჩიტებს,
შეყვარებულის გულივით ღია
ზეცა ნაზამთრალ ქედებს ამშვიდებს.

და მიხარია, რომ თეთრ ყვავილში
ტყემლის კაკალი მწვანედ მაგრდება,
თან გული მწყდება: ფერი გაივლის, _
ეს გაზაფხული მე დამაკლდება.

 

1964