არაგვის ტალღას წითელასავით

კალმახთა ფორაჯები გამოაყარა.

მზემ ღამის მითელ-მოთელა ზვავი,

არაგვის ნაპირებთან ოქრო დაღვარა.

სხივს გაეკიდა ტიტველა კრავი,

უფლის ზვარაკია, ღმერთმა მოჰხედოს...

მოუოხეთო, ხეობა ბღავის,

მოუო... ბატონებო, მოუოხეთო.