ქალი

ქალს გაფურჩქნილი ყვავილივით უჭირავს ქოლგა,

მივდევ და გავცდი:

ცარიელ კაფეს,

ჩემს სამსახურს,

სამორინესაც...

ისწორებს კაბას...

უსაშველოდ უხდება თეთრი, _

მე კი _ გალუმპულს _ ეს აღმართი მგონია შხარა...

და მიდის ქალი, _

გზას ფარავს და...

მწვერვალსაც ფარავს.