ტექსტი
ახალი წელი
სტურუა ლია
თაფლით ეწებებიან ერთმანეთს,
თუ რა ნიშნავს
ეს აღორძინებული სიყვარული?
რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,
ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინო
არამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,
მჟავე მანდარინი, რომელიც
გარედან ნარინჯისფერია,
ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...
ჩემი ჰავა, _ ისეთი მშრალი,
თითქოს კვერცხისგულების
დიეტაზე მამყოფებს, _ არ ცნობს
ასეთ ამომხტარ ფერებს,
რა ქნას?
ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,
ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,
თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:
ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიც
ხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.
ზაფხული _ აი, ნამდვილი მონატრება,
გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,
შენელებული მგრძნობიარობის დროს...
იქამდე მიმაღწევინა
და როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,
თვალებიდან ხის კენწეროებს
თუ რა ნიშნავს
ეს აღორძინებული სიყვარული?
რომელიც ხვალვე მოვალეობაში გადავა,
ერთი დღე-ღამე უნდა მოითმინო
არამხატვრული ტყუილი, სენტიმენტები,
მჟავე მანდარინი, რომელიც
გარედან ნარინჯისფერია,
ალბათ, ზღვისპირელების სისხლისაგან...
ჩემი ჰავა, _ ისეთი მშრალი,
თითქოს კვერცხისგულების
დიეტაზე მამყოფებს, _ არ ცნობს
ასეთ ამომხტარ ფერებს,
რა ქნას?
ზამთრის სიხარულს სხვებისგან სესხულობს,
ფუფუნების კანონების მცოდნეებისაგან,
თუმცა, რაღაც თავისიც მოსდევს:
ატლასის ბროწეულები, ვაშლები, რომლებიც
ხეებს კი არ აბია, ბავშვებს ახატიათ ზაფხულობით.
ზაფხული _ აი, ნამდვილი მონატრება,
გინდა, ახალ წელს, გინდა, მერე,
შენელებული მგრძნობიარობის დროს...
იქამდე მიმაღწევინა
და როცა ბალახზე ჩამოვჯდები,
თვალებიდან ხის კენწეროებს
ნუ ამომაცლი, ღმერთო!