ტექსტი
მოგონება
სამადაშვილი ნიკო
მეუბნებოდა, დავლიოთ ღვინო,
როგორც თეძაფი ისე გადავკრათ.
ჩვენ იქნებ გულში ჩავიღიღინოთ...
გარეთ კი ისევ წვიმდა საძაგლად.
გამოქვაბული, ქარის ტირილი,
ქვესკნელს ზევიდან – ხევში ჩაჰქონდა.
ქუჩებში მარტო და გაცრეცილი,
გზებგადამცდარი ნიცშე ბღაოდა.
ჩვენ ვცლიდით ჭიქებს და ვახსენებდით,
ვისაც განცხრომა მიაჩნდა ძაღლად.
შენ დედის ლანდი არ გასვენებდა,
როგორც თეძაფი ისე გადავკრათ.
ჩვენ იქნებ გულში ჩავიღიღინოთ...
გარეთ კი ისევ წვიმდა საძაგლად.
გამოქვაბული, ქარის ტირილი,
ქვესკნელს ზევიდან – ხევში ჩაჰქონდა.
ქუჩებში მარტო და გაცრეცილი,
გზებგადამცდარი ნიცშე ბღაოდა.
ჩვენ ვცლიდით ჭიქებს და ვახსენებდით,
ვისაც განცხრომა მიაჩნდა ძაღლად.
შენ დედის ლანდი არ გასვენებდა,
გარეთ კი ისევ წვიმდა საძაგლად.