ტექსტი
* * * "ვიცი, დიდი დღის მაინც"
ფირცხალავა არჩილ
ვიცი, დიდი დღის მაინც არა ვარ,
თუმცა ყოყმანით გავდევ ფრიალოს
და მანუგეშებს დალი ცაავა,-
ახლა ფილტვებით არ კვდებიანო.
კვლავ აგონია,- დილიდან ვწევარ
და შუბლზე სანთლის ალი მედება,
თუმცა დასავით თბილი და მწეა
პოეტი ქალის დაიმედება.
რა დააკლდება ქვეყანს ამით,
მაინც ხელახლა გაჩენას ვნატრობ,
ლადოს-მანანა,
ტიციანს-ტანიტ,
მე, ალბათ, ნანა დამრჩება მარტო.
ჯერ ოდიშური ცაცხვების ფარჩას-
საჯაიას წიგნს სინათლეს ვართმევ,
საწყალ კოკისაც აჩიკო დარჩა,
მე და აჩიკომ ვერ გავამართლეთ.
სხვის ნიშნულ მთაზე მაინც არ ავალ,
თუმცა სხვაგვარი ალი მედება...
თუმცა ყოყმანით გავდევ ფრიალოს
და მანუგეშებს დალი ცაავა,-
ახლა ფილტვებით არ კვდებიანო.
კვლავ აგონია,- დილიდან ვწევარ
და შუბლზე სანთლის ალი მედება,
თუმცა დასავით თბილი და მწეა
პოეტი ქალის დაიმედება.
რა დააკლდება ქვეყანს ამით,
მაინც ხელახლა გაჩენას ვნატრობ,
ლადოს-მანანა,
ტიციანს-ტანიტ,
მე, ალბათ, ნანა დამრჩება მარტო.
ჯერ ოდიშური ცაცხვების ფარჩას-
საჯაიას წიგნს სინათლეს ვართმევ,
საწყალ კოკისაც აჩიკო დარჩა,
მე და აჩიკომ ვერ გავამართლეთ.
სხვის ნიშნულ მთაზე მაინც არ ავალ,
თუმცა სხვაგვარი ალი მედება...
ისევ დღე, ლექსი, დალი ცაავა