ტექსტი ველად კოტეტიშვილი ვახუშტი გზაზე ნისლი ამიცურდა,ვით ნიავი დანაბერი.ველად მხოლოდ ია მსურდა, ია, მეტი არაფერი.ვეძებე და ძლივს ვიპოვე ბუჩქის ძირას ანაფეთქი.ჩუმად მკითხა: გინდივარო?მე შემრცხვა და... არა-მეთქი.
