ღამეა და ქარები,
მთვარე ბადრია,
სად მიგეჩქარება,
ჯერ ხომ ადრეა?..

შემოდგომაა, ღამეა,
გული კი ისეა,
თითქოს მზის ჟამია, 
თითქოს მაისია.

ახლა ხომ ალერსით
დათრობის წამია;
ხეებსაც ჩაესმით,
ეს ცაც მოწამეა,

რომ უსიყვარულოდ
სისხლია უჩქეფი;
უსმინე, ფარულად
რას ხმობენ ბუჩქები:

_ ტრფობით ალეწილნი
ქვეყნად სანამ ვართო,
იყოს სიყმაწვილე _
ქართა სანავარდო.

შენ კი...

კვლავ ჰქრიან ქარები
და მთვარეც ბადრია,
სად მიგეჩქარება,