ახლა უსმინე საკუთარ გულს _

უდიდეს სევდით ყვითლად შეფერილს

და მოიწყინე უსასრულოდ,

სამარადისოდ,

რადგან თანმდევი შავი ღრუბელი

შენი სიცოცხლის უიღბლო მოტივს

ისე მფარველობს 

და ისე ფარავს,

ძლივს, ძლივს გესმის

უნაზესი მთვარის სონატა!