იგი მე ვიყავ, ოდით და ოდით,

რადიკულიტი, _ მარადი სევდა, _

გამართულს მომაქვს თხილწნელა გოდრით.

ვეამბორები უფლის ცრემლს, _ ფაზისს,

იგისთან ერთად შენც რომ გაცურე,

მდინარეს ჰქონდა სურნელი ვაზის,

როს ტალღას მხარი გაულაწუნე.