ტექსტი
იგი ღვიოდა!
თავაძე გიზო958 ნახვა · დღეს 19
მზე!... თოვლი!... სეტყვა!...
იგი მე ვიყავ, ოდით და ოდით,
რადიკულიტი, _ მარადი სევდა, _
გამართულს მომაქვს თხილწნელა გოდრით.
ვეამბორები უფლის ცრემლს, _ ფაზისს,
იგისთან ერთად შენც რომ გაცურე,
მდინარეს ჰქონდა სურნელი ვაზის,
როს ტალღას მხარი გაულაწუნე.