„ცხედარი აცოცხლებს კუბოს“.

                               ო. ჩხეიძე

ქალს ალამაზებს სინაზე,

ბავშვს - თამაშობა სილაზე,

მწერალს - ბრწყინვალე ნიჭი.

ულაყს ამაღლებს მხედარი,

კუბოს აცოცხლებს ცხედარი,

აკვანს ამშვენებს ბიჭი.

სოფელს სჭირდება სოფლელი,

ყმაწვილს სჭირდება მშობლები,

მინდორს სჭირდება ცვარი.

ქვეყანას უნდა, ღმერთივით,

მოძღვრავდეს მწყემსი კეთილი,

ნეკერს წიწკნიდეს ცხვარი.