ჩაენთხლა ქუჩა - როგორც ცხვირი სიფილისიანს. 

(მსუნაგის დორბლი - მდინარე ივლის.) 

ბოლო ფოთლამდე საცვლებს ისვრიან 

და უწვებიან ბაღები ივნისს. 

მე გამოვდივარ მოედანზე, 

გადამწვარ კვარტალს - 

ვით მწითურ პარიკს, დავიმხობ თავზე, 

ხალხს ეშინია, 

ჩემი პირიდან 

ფეხს შეუჭმელი ყვირილი აქნევს. 

მაგრამ არავინ განმსჯის და დამყეფს, 

ფერხთით ყვავილებს დამიფენენ! მხსნელად მოვედი! 

და ყველამ, ვისაც ცხვირი ჩაენთხლა, 

იცის - 

ეს მე ვარ - მათი პოეტი! 

როგორც დუქანი ისე მზარავს თქვენი სამსჯავრო, 

ცეცხლმოდებული შენობიდან მოთქმა-გოდებით, 

მე - ერთადერთს, წმინდანივით ამიყვანენ და 

თავისმართლებად წარმადგენენ ღმერთთან ბოზები. 

ისიც გადმოყრის ჩემს წიგნზე ცრემლებს, 

ვინ იცის, ცაზეც მისთვის გარბოდეს, 

რომ იღლიაში ამოჩრილი ჩემი ლექსები 

სულმოუთქმელად წაუკითხოს 

თავის ახლობლებს.

თარგმნა ნინო ქოქოსაძემ