ტექსტი
* * * ისევ ერთად მივალთ მთვრალი...
ტაბიძე გალაკტიონისევ ერთად მივალთ მთვრალი
მე და ჩემი ძველი დარდი,
ზამთარს წაჰყვა თებერვალი
და თებერვალს მიჰყვა მარტი.
ნიაღვრებად მიდის წვიმა,
როგორც მკრთალი სიმზე სიმი.
არავინ არ გაგვიღიმა,
არც გვჭირდება მათი ღიმი.
რა შეიქმნა უსაშველო,
სიკვდილსაც რომ აღარ გვაცლი!
ჩამოგვეხსენ, გულის მკვლელო,
ვერა, სულს ვერ ამოგვაცლი!
1935