ყოველთვის ფხიზლობს ოთახში სარკე

და საგნებს თვლემა რომ მოერევა,

ყველაფერს ხედავს, მაგრამ ვერ არკვევს,

რომ გარინდული დრო მორევია.

იპოვნის სარკე სინათლის მისხალს,

ააციმციმებს ვარსკვლავს მოგონილს

და ისეთივე შუქ-ჩრდილებს ისხამს,

ბინდის ოთახში ცხოვრობს როგორიც.

მძინარენი კი ტოვებენ სახლებს.

უკვირს სიზმარში გადასახლებულს -

გაღვიძებისას ხელს რომ ვერ ახლებს,

ვერც გაიხსენებს ხილვას ახლებურს.

დრო ძილ-ღვიძილში თანაბრად გადის,

პარალელურად, გზებით სხვადასხვით,

მთავრდება დღე და იწყება დარდი

ჩამავალი მზის სისხლის გადასხმით.