ტექსტი
მაისის ვარდი
ტაბიძე გალაკტიონზამთრის სუსხში,
ნისლ-ბურუსში
გახვეული, მზეს ველოდი,
არსით სჩანდა...
მას კუკურშივე მეხმა საზარმა,
შხამით აღსავსემ, დაუდეგარმა
წაართვა ფერი...
ნელის დუდუნით წვიმას ზეცა სცრის,
ცელქი ზეფირი აქა-იქ დაჰქრის...
1910
ტექსტი