მზეო ძილგამკრთალთა, კაეშნის ვარსკვლავო! 

შორითო ციაგო, მთრთოლო, გულსაკლავო, 

შენ ცხადქმნი სიბნელეს და ვერკი აქარვებ, 

ოჰ, შვებას გარდასულს ასერად მაგონებ... 

შენსავით დღეები წარსულად ქცეული

ელავს და ვერათბობს შუქგადალეული; 

ეგ სხივი მაძრწუნებს მე, ღამეგანათევს, 

როგორი შორია, რა ცივად ანათებს!..