მე მოვალ

ძვირფასო, ძვირფასო, ბედი ჰკლავს ჩემს სხეულს, 

თვალებში ყორნების მქენჯნიან კლანჭები. 

ამირანს მიჯაჭვულს და მგოსანს წაქცეულს 

ვიღაც ფრთებს მიკვეცავს... აჰა, ვიტანჯები! 

ამაოდ მომესმის დედოფალთ გროვიდან 

ძახილი უცნობი, მსუბუქი, ცისმარი: 

მე მოვალ და მრავალ ყვავილებს მოვიტან. 

მე მოვალ, მე მოვალ, მე მოვალ - სიზმარი!