ტექსტი

* * * სევდიანი და მდუმარი

ჩანტლაძე შოთა

8588 ნახვა · დღეს 18

სევდიანი და მდუმარი

ვარ დაყრდნობილი მაგიდას,

ვიყავი ღამის სტუმარი,

ღამემ ვარსკვლავი გაკიდა.

მთვარე არ გამოჩენილა,

ამოკრობოდა ღრუბელს,

ვაი, რა ობლად შთენილა

ზეცის ამხელა უბე.

1958