ჯამილა

მე ვარ ჯამილა,
ასპადანა
ჰიჯაბით დამაქვს.
არაქათგაცლილ
მტვრიან ქუჩებს
თმებით ვაგრილებ.
აქ, წელიწადის ოთხივე დროს
გაზაფხული მყავს,
ხელის თითები მეკვირტება
როგორც მარტის ხეს.
მე ვარ ჯამილა,
ყვრიმალს ქვემოთ
მზე ჩამიდის -
ბიბილოებზე,
ნიკაპზე,
ყელზე,
შუაღამე ისხამს საფირებს.
ხან საიდანღაც ოქროს ჩიტი
მომიფრინდება,
თან თითო სურას წამიკითხავს,
თან დამაფიცებს :
ქუჩებს, გზებს, სახლებს,
თუნგებს, დოქს,თასებს,
მამებს, ძმებს, ბავშვებს,
იმამსაც, ქმარსაც ,
ბოლოს შარიათს.
(გინდა არ გინდა,
მაინც შარია)
შემახსენებს:
რომ ვარ ჯამილა,
და ასპადანა
ჰიჯაბით დამაქვს.