მზეს დაობლებულს, სხივდანაწურავს

კვლავ ჩასვენების დაუდგა რიგი.

მწვანე მედუსა ზღვაში დასცურავს

და თითქო ვინმეს დაეძებს იგი.

იგი დაეძებს ჰამლეტის სასძლოს - 

გემების სათუთ მფარველ მადონას,

უსირინოზოთ მან ვეღარ გასძლოს,

სხვა თავის გულში ვერ აბატონოს.

მისი მეტოქე – დელფინი შავი

მას, მოციმციმეს დაუწყებს ბრძოლას,

ვისთვის იქნება ეს წუთი ავი,

ვინ გაიმარჯვებს, სპეტაკი, ბოლოს?

ტალღის აღმართზე ჩნდება არსება - 

ნახევრათ ზევსი, ნახევრათ ქალი.

მიმზიდველ მთვარეს ზღვა ეთარსება,

უცხო დუმილის იშლება რკალი.

ვით ავი სკრიპკა და ყრუ მიზრაფი,

მტრები ერთმანეთს ჩუმად ხვდებიან

და ორივენი ელვის სისწრაფით,

როგორც აჩრდილნი იღუპებიან.