რომელსაც ვესავ

სხეული ჩემი, გამოფიტული და მომჩვარული
ჯერ კიდევ სუნთქავს,
ჯერ კიდევ ებრძვის შემორჩენილ უცხო უჯრედებს,
სამოც ტრილიონს აღმატებულმა უჯრედმა ერთმა,
მან ერთადერთმა გამწირა როგორ....
დისჰარმონიით დამასაჩუქრა და მომადუნა,
ვინ იყო _ მეთქი, ვისი გენი გამომყვა მეტად,
პაპის?
დიდედის?
დიდედის დედის?
გამოიღვიძეს რეცესიულმა გენებმა ჩემში,
აბობოქრდა ქრომოსომა და ბრძოლაში გამომიწვია...
მემკვიდრეობას შეცვლის ვერავინ,
დედამიწაზე სუყველანი ვულკანზე ვსხედვართ
და ამოფრქვევის ყრუ მოლოდინში
დნმ-ს ვშიფრავთ:
ცილები + ნუკლეინის მჟავები = ქრომოსომას,
ანუ ესაა მემკვიდრეობის მთელი მექანიზმი,
წამწამის ზომით,
თვალებით, სახით,
ტემპერამენტით და ხასიათით;
ხედავთ, ბატონო, ყველაფერი გავიგე სწორად
და მართლა მჯერა მემკვიდრეობის,
თუმც უფრო მჯერა ჩემი თავის,
ჰო, ჩემი ტვინის _
ღმერთის გონთან მომსგავსებულის,
რომელსაც ახლა ბრძანებას ვაძლევ,
არ შეეპუოს ქრომოსომების უწესო ქცევას,
ჩემს ხვედრს განსაზღვრულს
და გაიმარჯვოს....
მეკავშირეა განწყობა ჩემი და ნებისყოფა,
რომელთაც ვესავ....
და დღეებს ჩემსას უფერმკრთალდება
წყვდიადის ჩრდილი.