ტექსტი

მინიმები

ჯიხაძე მერაბ

1225 ნახვა · დღეს 1

=== 
გეფიცები, ჩვენს შვილს როცა აძინებ, 
დედამიწა ბრუნვას წყვეტს და ირწევა. 

=== 
მათ რომ იცოდნენ 
ჩვენი სიყვარულის ისტორია, 
მთელი სამყარო ჩვენს გარშემო ილიტანიებდა. 

ეპილოგი ბრმის დღიურიდან: 
ვკვდები, 
ხვალ ჩემთვის პირველად ამოვა მზე... 

==== 
შენს თვალებს რაც უფრო ხშირად ვუყურებ, 
უფრო და უფრო ვრწმუნდები იმაში, 
რომ ვიღაცამ ცა ვადაგასული საღებავით შეღება... 


===
ყოველი შეხვედრის ბოლოს შენ მემშვიდობებოდი,
მემშვიდობებოდი სიტყვებით:
"მიყვარხარ, დროებით",
მე კიდევ მხოლოდ დღეს მივხვდი,
რომ შენ მართლაც დროებით გიყვარდი...

===
ყველაზე იღბლიანი უიღბლო გამოვდექი,
შენ რომ გაგიცანი და
შენ რომ მეძავი ხარ. 

= 
წამოდი ბეატრის, 
ავიდეთ იმ ცათამბჯენის სახურავზე, 
სადაც თებერვლის სუსხიან ღამეს, 
მე მოგატყუე, 
და დაგარწმუნე იმაში, 
რომ ბედნიერება სულაც არ ჰგავდა დღენახევრიან პეპელას... 

= 
მათხოვრის ფეხი- 
ყველა ზომის ფეხსაცმელს ირგებს. 
= 
მზის ამოსვლა- 
შენი გაღვიძების რეზონანსი. 

=== 
ჩვენ ორნი - 
უნაშთოდ ვიყოფთ ერთ საწოლს.