ტექსტი
დედა
ჯავახაძე ვახტანგ27127 ნახვა · დღეს 21
ატირება მიყვარდა და წატირება არ მიყვარდა,
ისე გავეტირებოდი უსათუოდ წამიყვანდა,
ქუჩა იყო სამაისო და დღე იყო დიდებული,
შევდიოდით მონასტერში ხელიხელჩაკიდებული,
ბოლოს როცა დაუღამდა და დაუდგა ღამის ხანა,
ისე გავეტირებოდი უსათუოდ წამიყვანდა,
ქუჩა იყო სამაისო და დღე იყო დიდებული,
შევდიოდით მონასტერში ხელიხელჩაკიდებული,
ბოლოს როცა დაუღამდა და დაუდგა ღამის ხანა,
ერთხელ კიდევ გავეტირე, მაგრამ აღარ წამიყვანა.